عضویت
جامعه مجازی فارسی آموزان به شما کمک میکند با دوستان زندگی خود همیشه در ارتباط باشید.

سیمرع در اساطیر ایرانی



تصویری از سیمرغ بر دیوار یک مدرسه قدیمی در کشور ازبکستان و شهر بخارا.
در اوستا، سَینه را به شاهین و عقاب ترجمه کرده اند. و سینَ مورو اوستایی را همان سیمرغ فارسی و نام حکیمی دانا می دانند. (اوشیدری،340) پورداوود سیمرغ را شاهین دانسته است. در بهرام یشت اهوره مزدا در روش باطل کردن افسون و جادو به زرتشت بهره جستن از پر مرغ #ارغن را پیشنهاد کرده است و در تفسیر پور داوود سایه ی این مرغ پدید آورنده ی رستگاری و پیروزی است. در همانند کردن او به شاهین باید توجه داشت که خدایان بسیاری از تمدن های کهن به عقاب شبیه تشبیه شده اند.

کویاجی سیمرغ را نمادی از درنا می‌داند. و آن را با سین هو در افسانه های چینی مقایسه کرده است. همانند کردن سیمرغ با بسیاری از پرندگان و از آن شمار به دلیل شیر دادن به جوجه های خود به خفاش در بسیاری از برداشت ها آمده و با این همه ویژگی اسطوره ای سیمرغ برجاست. در روایت های اسطوره ای از صفات انسانیِ سخن گفتن، چاره گری و طبابت سخن رفته و این ویژگی در مورد پرندگان دیگر در اساطیر هند، چین و سرزمین های دیگر نیز دیده می‌شود. (باجلان فرخی، حواشی جان هینلز)

آشیان سیمرغ در البرزکوه، و در آثار زرتشتی بر فراز درخت شگفت انگیزی است که در میان دریای #فراخکرد قرار دارد و در بر دارنده تخمۀ همه رستنی ها است: که هرگاه از درخت برخیزد هزار شاخه از درخت می‌روید و هرگاه که بر درخت می‌نشیند هزار شاخه درخت می‌شکند و با پراکنده شدن تخمه ها گیاهان مختلف از این تخمک ها هستی می یابند.

عمر این پرنده اسطوره ای 1700 سال و به هر 300 سال تخم می‌نهد و پس از 25 سال جوجه های آن از تخم بیرون می آیند و در همه این روایت ها سیمرغ ماده و تخم گذار است.
کازیمیرسکی آشیان سیمرغ را جبال قفقاز و آن را مرادف کوه قاف میداند. بدان سان که اشاره شد #قاف بخشی از کوه البرز اسطوره ای یا همانند آن هردو پیرامون زمین را گرفته و تکیه گاه آسمانند و این دو کوه حد فاصل دنیای خاکی و جهان مینوی است.

منابع:
علی اکبر دهخدا، لغت نامه
جان راسل هینلز، اساطیر ایرانی، باجلان فرخی
جهانگیر اوشیدری، دانشنامه مزدیسنا
محمدجعفر یاحقی، فرهنگ اساطیر
   این را می پسندند
کد امنیتی
بارگزاری دوباره تصویر
کد امنیتی بالا را وارد کنید